Intro of The Midnight Symphony

posted on 13 Oct 2007 03:20 by steakancheeze in FictionByCheeze

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบคุณ

เสียงนกป่าและต้นไม้นานาพันธุ์สองข้างทางที่ผ่านมา ช่างเป็นบรรยากาศที่เหมาะสำหรับการชื่นชม
ธรรมชาติในวันหยุดพักผ่อนเสียจริง

ถึงกระนั้นเด็กสาวผมเป็นลอนสีทองชนิดที่ใครมองแล้วต้องหันมองเป็นครั้งที่สองก็ยุ่งอยู่กับ
นกพิราบสื่อสารจนแทบจะไม่ได้ละสายตาจากมันไปมองที่อื่นเลย มือเล็กๆ ยังคงง่วนกับการเขียน
อะไรบางอย่างลงในกระดาษสีเทาหม่นอย่างตั้งอกตั้งใจ สิ่งที่เธออยากทำมากที่สุดในตอนนี้
คืออบเค้กวันเกิดรสช็อคโกแลตให้กับเด็กหนุ่มเจ้าของวันเกิด แต่การที่ต้องติดตามลุงของเธอไป
รักษาู้เฒ่าเมอร็อกซ์อย่างกะทันหันก็ทำให้เธอต้องเขียนคำอวยพรวันเกิดให้นกพิราบสื่อสาร
ไปให้เขาแทน

“ทำอะไรอยู่ล่ะแครอล”

ชายมีอายุรูปร่างเจ้าเนื้อนิดหน่อยหันมาถาม

“เห็นหลานยุ่งกะเจ้าวิทอ์นั่นนานแล้วนะ.. เดี๋ยวมันก็เมื่อยขาพอดีหรอก”

ศีรษะสีทองเงยขึ้นเล็กน้อย แววตาค้อนๆ กับปากเบ้ส่งให้ลุงอันเป็นที่รัก

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เบน เดรียล ได้รับการค้อนจากหลานสาวแท้ๆ คนนี้ แต่เมื่อไหร่ที่เจ้าหล่อน
งอนเขาเข้าให้นั่นหมายถึงไม่มีทางหายง่ายๆ ถ้าไม่ได้รับการง้อข้ามวันข้ามคืน

“ก็ลุงเบนนั่นล่ะ หนูกลับมาจากโรงเรียนว่าจะอบเค้กให้พี่เซนนสุดหล่อซะหน่อย ดันจับหนูโยนขึ้น
รถม้าเทียมเกวียนนี่เฉยเลย”

เหตุผลของเด็กสาวทำเอาพุงอ้วนๆ ของเบนกระเพื่อมถี่เพราะกลั้นหัวเราะไม่ไหว

“โฮ่ๆๆ แหม.. ตัวเล็กแค่นี้ แถมร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะเข้าครัวทำตัวเป็นแม่ศรีเรือน แล้วนี่คิดยังไง
ถึงจะอบขนมเค้กล่ะ จำได้รึเปล่าว่าครั้งแรกที่หลานเข้าครัวทำคุ้กกี้น่ะ มันออกมาแข็งอย่างกับเค้กหิน
ของแฮกริด”

นี่ยังอุตส่าห์จำคุ้กกี้ช็อกโกแลตชิพสาเหตุที่ทำให้เธอไม่อยากทำขนมนั่นได้อีกหรอ!?! ขนาดเธอ
ทำเองยังลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันหน้าตาเป็นยังไง

“หึ.. เอาเถอะ ว่าแต่ลุงไม่รู้จริงๆ หรอว่าหนูจะอบเค้กไปทำอะไร?”

เบนพยายามนึกตาม.. เขาแปลกใจไม่ใช่น้อยที่หลานสาวคนเดียวคิดจะอบเค้กถ้าไม่มีโอกาสพิเศษ

“วันนี้วันอะไรล่ะคะ”

ถามได้.. ก็วันศุกร์น่ะสิ วันนี้ปิดเทอมวันแรกซะด้วย เบนยังคงคิ้วขมวดแทบผูกกันเป็นโบว์ เมื่อเห็น
ชายตรงหน้ายังคงเงียบเธอจึงพูดออกมาอย่างหน่ายๆ

“โถ่.. วันนี้วันที่สิบสามตุลาคม วันเกิดพี่เซนนไงคะ!!”

แครอลพูดจบก็หันไปหาวิทอ์ พิราบสื่อสารตัวสีขาวนั่นต่อ โดยไม่สนใจลุงเบนของเธอที่ตอนนี้
หน้าซีดไปเรียบร้อย

ในหัวชายเจ้าเนื้อยังคงมีเลขสิบสามวิ่งเวียนไปมาหลายรอบ หน้าซีดขาวจนเหมือนแป้งชั้นดีที่เขา
ใช้ทำขนมอร่อยๆ ขายหาเงินเป็นรายได้หลัก แล้วมืออวบๆ ก็เอื้อมจับเจ้าวิทอ์มาจากเด็กสาวตรงหน้า
อย่างรวดเร็วพร้อมๆ กับดึงแผ่นกระดาษใบเล็กของเธอจากข้อเท้าของมันออกมาขีดฆ่าข้อความเดิม
และแย่งขนนกในมือแครอลจุ่มน้ำหมึกเขียนข้อความใหม่ลงไปอย่างรวดเร็วชนิดที่เด็กสาวยังไม่ทันคัดค้าน

“อ๊า!! ลุงเบน นั่นหนูอุตส่าห์เขียนสวยสุดชีวิตบนรถกระเทือนๆ นี่เชียวนะ!”

จบประโยคเจ้าวิทอ์ก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสวยงาม ทิ้งเด็กสาวซึ่งแทบจะน้ำตาร่วงหันไปมองผู้เป็นลุง
อย่างไม่เข้าใจอะไรเลย

ส่วนเบนที่กลับไปหาคนรับสารไม่ได้ในตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้เจ้านกพิราบบินไปถึงบ้านของเขาก่อน
พระจันทร์จะตรงศีรษะคืนนี้..

........................................................................

สวัสดีจ้าา!~ บทที่หนึ่งคิดว่าน่าจะลงให้เร็วๆ นี้ แล้วก็ตอนนี้กำลังจัดตัวหนังสือให้อ่านง่ายๆ อยู่ หุหุ.. เรื่องนี้เขียนในคอมเสร็จก็เอาลงเลย ซึ่งคิดว่าน่าจะได้รีไรท์หลายรอบแน่ๆ แต่ก็พยายามให้สมบูรณ์ที่สุดอยู่อ่าจ้า เนื่องจากยอมรับว่าตัวเองขี้เกียจมากที่จะมานั่งแก้ แล้วก็เข้าใจว่าพอแก้ คนอ่านก็ต้องกลับไปอ่านใหม่ แล้วความเบื่อก็จะบังเกิดได้

ชี้แจงอีกนิดนึงอิอิ เซนน อ่านว่า เซนแบบออกเสียงสระเอยาวๆ นะคะ จริงๆ เอามาจากภาษาหนึ่งแปลว่าลูกชาย หุหุ
ส่วนวิทอ์ แปลว่า สีขาวจ้า

next night..

“บาเทนเดอร์!”

ชายที่ถูกเรียกหันมาหาเจ้าของที่ยื่นซองยาสีน้ำตาลพร้อมกับเงินปึกหนึ่งให้อย่างมีเลศนัย

“ได้ครับนายน้อย”

...... To be continued ......